امروز رفتیم دانشگاه پزشکی شیراز از طرف مدرسه.چون زیاد دانشگاه پزشکی رفته بود خیلی برام مهم نبود اما خوب این بار داشتم به عنوان کسی که شاید2سال دیگه اینجا درس بخون میرفتم و اوضاع فرق داشتوارد که شدیم چندتا از بچه ها زدن زیر گریه و منم طبق معمول بهشون خندیدم.بعد از ابغوره گیری از در دانشکده وارد شدیم .یه در روبرو بود که در ِسالن تشریح بود .راستش همیشه دلم میخواست برم اونجا رو ببینم اما عموم همیشه میگفتن هنوز زوده برات که جسد ببینی.از کنار در که رد شدیم بوی خیلی بدی میداد و همه از بوی بد سالن تشریح ناراحت شدن.بعد از چند دقیقه معطلی سوار اسانسور شدیم رفتیم طبقه ی بافت شناسی .یه سالن بزرگ بود که انواع مختلفی میکروسکوپ داشت.برای دوستام خیلی جالب بود اما من از بچگی میکروسکوپ داشتم زیاد برام جالب نبود فقط قسمت تهیه ی نمونه برام جالب بود.بعد رفتیم سالن اناتومی وبعد هم سالن مولاژ(راستش من هیچ وقت از اناتومی خوشم نمیومد برای همین زیاد جالب نبود برام)بعد یه خانم دکتر امد و برامون در مورد اناتومی صحبت کرد.منم که اصلا از این مبحث خوشم نمیومد زدم بیرون رفتم یکم اذیت کنم اما هیچ جایی برای اذیت کردن نبود ناچار رفتم نمره ی بچه های دانشگاه پزشکی را خوندم نمره ی چندتا از دوستام را هم دیدم باور میکنید یکیشون 20 شده بود؟! من که خودم باور نمی کنم .خلاصه بعد از فضولی در این طبقه ،برگشتم همون قسمت اناتومی و ناچار ده دقیقه ای به حرفای اون خانومه گوش دادم.در همین حین با معلم زیستم حرف زدم که چرا سالن تشریج نمیبرنمون معلمم گفتن بزار برم صحبت کنم ببینم میبرنتون؟ خلاصه بعد از چند دقیقه(حدودا نیم ساعت) رفتیم سالن تشریح.در سالن که باز شد همه حالشون بد شد یکی گفت من نمیام یکی دیگه زد زیره گریه(خداییش بوی خیلی بدی میومد)15 نفر شدیم و رفتیم داخل(به قول معروف دل رو زدیم به دریا)رفتیم کنار جسد ایستادیم .اول کسی نبود برامون توضیح بده اما بعدش یه استاد دلش برامون سوخت راضی شد بیاد.صبرکردیم تا اومد بعد از اینکه لباس و دستکش و مخلفات را پوشید.گفت اماده هستین پارچه را بردارم؟گفتیم بببببببببببببببببببببله خلاصه دستش را برد طرف پارچه که یکی از بچه ها حالش بد شد بردیمش بیرون دوباره کنار جسد جمع شدیم که استاد گفت اماده هستین؟این بار با صدای اهسته گفتیم اره.پارچه را از روی جسد زد کنار و یکی دیگه از بچه حالش بد شد و رفت بیرون.هیچ وقت فکر نمی کردم یه جسد اینجوری باشه.خیلی داغون بود.تک تکِ قسمتهای بدنش را تشریح کرد و توضیح داد.بعد گفتن هر سوال دارید بپرسید اما اجازه ندارید به جسد دست بزنید.من پرسیدم:چه قدر وقته مرده؟گفتن:این جسد از چهارسال پیش که من وارد این دانشگاه شدم اینجا بوده نمیدونم زمان مرگش کی بوده.دوستم گفت جسد را میخرین؟گفتن:نه تا 30 سال پیش میخریدیم اما حالا دیگه مردم جسد را اهدا میکنن.من داشتم به دوستم میگفتم جسده مثل کله پاچه است.یه دفعه استاد گفتن:اره خیلی شبیه کله پاچه است ولی فکر کنم دیگه کله پاچه نخوری(استاد نمیدونست من از کله پاچه متنفرم).وبعد استاد گفتن شما شاگردهای خوبی هستید امیدوارم 2سال دیگه که دانشگاه شیراز قبول شدین با شما کلاس داشته باشم.بعد هم جسد را گذاشتیم سره جاش و اومدیم بیرون.وقتی داشتم از دانشگاه میومدم بیرون به این فکر میکردم که یعنی میشه یه روزی من تو همین دانشگاه درس بخونم و همینجا استادیم را بگیرم و همین جا استاد بشم؟!یعنی میشه من دکتر بشم...؟

وبعد به خودم گفتم:آرزو بر جوانان عیب نیست.منم ارزوش را میکنم.و از خدا ممنونم که راه درست را بهم نشون داد راهی که موفقیتم در اون هست و خواهد بود.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن:ببخشید اگر زیادی حرف زدم بزارید به حساب اینکه بچه تاحالا جسد ندیده بوده و خیلی خوشحاله که جسد دیده.جوگیر شده.